Als we een tijdje aanwezig zijn in een groep, gaan we relaties opbouwen met de leden van de groep. De allereerste keer dat we relaties opbouwde in een groep, was in het gezin waarin we zijn opgegroeid. Van deze eerste ervaring met een groep hebben we een soort blauwdruk in ons. In deze blauwdruk zitten overtuigingen, rollen en wellicht trauma’s.

En in de AC-groep en tijdens het zitten kunnen we onze blauwdruk onderzoeken. Moeten we daar in eerste instantie moeite voor doen? Nee, hoor, de blauwdruk laat zich vanzelf zien in onze weerstand of vermijdingsgedrag

Hoe beweeg ik in een groep? Maak ik mij onzichtbaar? Vanuit: “Want ze luisteren toch niet?”. En ben ik er tegelijkertijd boos over? Maar mag ik dat niet voelen van mijzelf? Want ook dan word ik zichtbaar…

Voel ik me veilig? En zo niet: “Kan ik zijn en blijven met het gevoel van onveiligheid?”. Of check ik uit? Kan ik de onveiligheid in mijn armen nemen? En helder blijven zien: Is het van nu of is het oud? Kan ik blijven zien? Kan ik in contact blijven met mijzelf en de ander? Of los ik het op door de ander als vijand te zien? Verlies ik het zicht op mij en geef ik mijn plek nu in het contact op vanuit oude angsten?

Vroeg of laat gaan we de blauwdruk op elkaar projecteren. En dan? Dan geven we tijdens het zitten en in AC-groep daar woorden aan. En dat kan keihard werken zijn. Dan kan het echt gaan branden van binnen. Want oude onveiligheid kan zo bekend zijn. En zelfs een veilige route lijken. Dus we gaan dan opeens tegen de bekende route van ons overleefstuk in. Onze weerstand en ons ego zal ons tot de orde proberen te roepen. De verleiding om de schuld bij de andere te leggen, is zo groot. En dan, als we blijven, en ons niet laten verleiden door onze weerstand, breekt onze essentie, het bewustzijn door.

Als we durven branden, zullen we blijven. En zullen we nu alsnog als bewust gastheer er kunnen zijn voor wie we vroeger zijn geweest.

♥
🙏

Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *